Boekrecensie: Israël van lieveling tot paria? – Hans Knoop

In 2011 kwam de bekende Joodse journalist Hans Knoop met het boek ‘Israël van lieveling tot paria?’ Een interessant boek waarbij Hans Knoop tracht na te gaan wat de oorzaken zijn van Israëls internationale isolement. Hij legt de schuld hiervan zowel bij de wereld als Israël zelf. Knoop ziet de Joodse aanwezigheid in Judea en Samaria, hoewel die niet illegaal is, als grootste struikelblok. De journalist gaat ook in op Israëls slechte imago en de rol van de journalistiek hierbij.

 

Israël van lieveling tot paria?

In 2011 kwam de bekende Joodse journalist Hans Knoop met het boek ‘Israël van lieveling tot paria?’ Een interessant boek waarbij Hans Knoop tracht na te gaan wat de oorzaken zijn van Israëls internationale isolement. Hij legt de schuld hiervan zowel bij de wereld als Israël zelf. Knoop ziet de Joodse aanwezigheid in Judea en Samaria, hoewel die niet illegaal is, als grootste struikelblok. De journalist gaat ook in op Israëls slechte imago en de negatieve rol van de journalistiek hierbij.

Sprookje

Allereerst meldt Hans Knoop dat Israël nu een andere staat is dan vóór 1967. Israël was toen een agrarische staat en thans behoort het land tot de vijf sterkste militaire staten ter wereld en is het modern en technologisch ontwikkeld. Destijds was elk onderwerp over Israël nieuws. Tegenwoordig geldt dat niet meer. Dat had mede met de Tweede Wereldoorlog te maken. De wereld was overrompeld dat Joden zo goed konden presteren. De Zesdaagse Oorlog van 1967 deed daar nog een schepje bij bovenop. Daarna werkte het sprookje niet meer. Joden werden weer als normale mensen beschouwd en ook zo beoordeeld. Knoop noemt die overdreven bewondering voor Israël van vóór 1967 een vriendelijke vorm van antisemitisme (ik onderschrijf dat geheel). Kennelijk zag de wereld de Joden als onvolwaardig en moesten Joden over hun bol geaaid worden. Israël raakte volgens Knoop aan die aandacht verslaafd.

Deels kan ik me vinden in de uitleg van Knoop. Toch spelen er volgens mij nog wel wat meer zaken. Ten eerste zijn veel mensen op den duur het conflict zat geworden. Vóór 1967 werd er weliswaar veel over Israël bericht maar dat was voornamelijk via de kranten en de radio. Na 1967 ging de televisie een veel belangrijkere rol spelen. Dus niet alleen Israël veranderde, maar ook de media. De oorlogen kwamen zo veel dichter bij de mensen. Dit gold vooral voor de twee Intifada’s die plaatsvonden. Deze werden uitgebreid op televisie getoond. Die beelden oogden niet altijd even prettig en hebben het imago van Israël niet veel goeds gedaan. Wanneer bovendien kijkers dagelijks die beelden zagen werden ze het op den duur zat. Ze hadden in principe nog wel begrip voor Israël, maar gingen toch onbewust sympathie koesteren voor de underdog (de Palestijnen) in de hoop dat als Israël onder druk gezet zou worden er dan sneller een eind zou komen aan het conflict. En hoe langer het conflict duurt des te meer mensen zich tegen Israël gaan keren. Hans Knoop verzuimt dus mijns inziens de opkomst van de televisie en later internet te melden.

Een tweede punt voor de omslag is het feit dat in Nederland en Europa steeds meer moslims zijn komen wonen vanaf de jaren’60. Deze hebben er voor gezorgd dat de bevolkingssamenstelling veranderde en er veel meer mensen kwamen die zich tegen Israël gingen verzetten (autochtone Nederlanders worden hierbij beïnvloed door allochtone Nederlanders). Voor Israël is de invloed van de islam in Europa een groot gevaar. In de VS speelt dat probleem veel minder. Vandaar dat de banden tussen de VS en Israël veel beter zijn dan de banden tussen Europa en Israël.

Goed nieuws en slecht nieuws

In een volgend stuk schrijft Hans Knoop over goed en slecht nieuws. Dat er veel over Israël wordt bericht komt omdat Israël het land van de Bijbel is. Volgens hem willen Israëladepten vooral positieve berichten horen en niet het slechte nieuws. Negatieve berichten zijn niet welkom. En als dit wel gebeurt dan zijn de media anti-Israël. Knoop ergert zich dan ook aan uiterst actieve groepjes van Israël vrienden (Joden en niet-Joden) die het nieuws over Israël monitoren. Ze doen hiervan verslag in rapporten aan leden van de Tweede Kamer of aan een minister. Knoop vindt dat een belediging voor de journalisten die vaklui zijn. Deze doen hun werk naar behoren alhoewel ze soms onder druk slordigheden begaan.

Ik betwijfel of Israëls vrienden niet openstaan voor slecht nieuws. Volgens mij vinden ze dit over het algemeen niet bezwaarlijk, maar gaat het er meer om HOE het nieuws gebracht wordt. Als voorbeeld wil ik de Gaza Oorlog van 2008-2009 noemen die Hans Knoop zelf ook achterin zijn boek beschrijft. Het is opvallend dat berichtgeving over raketaanvallen op Israël vanuit Gaza pas interessant werden voor de meeste media toen Israël op de aanvallen reageerde met een massale actie. Israël werd al langere tijd vanuit Gaza met raketten bestookt maar daar was nagenoeg geen berichtgeving over. Ook de VN zweeg over het Palestijns geweld. Pas toen Israël besloot in te grijpen met een offensief werd de wereld wakker en kreeg Israël de volle lading omdat het buiten proportioneel zou optreden. Journalisten klaagden dat ze Gaza niet binnen mochten komen. Maar waar waren deze journalisten vóór de oorlog toen ze wel Gaza binnen konden komen en verslag konden doen van raketaanvallen?

Verder neemt Hans Knoop het op voor Richard Goldstone die een rapport schreef over de Gaza Oorlog. Knoop bekritiseert Israël dat het niet meewerkte aan het onderzoek. Hij meldt evenwel niet dat de VN geen onderzoek doet naar het optreden van westerse landen tegen het terrorisme in Irak en Afghanistan. Waarom moest er dan zo nodig wel een onderzoek komen naar het Israëlisch optreden tegen terrorisme? Ook kwam er een onderzoek naar de Turkse vredesvloot waarbij 9 doden vielen. Aan dat onderzoek werkte Israël wel mee. Maar waarom eigenlijk? Wanneer de Amerikanen burgers in Afghanistan doodschieten komt er dan ook meteen een VN-onderzoek? Deze VN-onderzoeken hebben verder niets te maken met het zoeken naar de waarheid. De bedoeling is Israëls strijd tegen het terrorisme te bemoeilijken. Er wordt gekeken of men Israël ergens op fouten kan betrappen om zo het land aan de schandpaal te nagelen. Hans Knoop probeert aan te tonen dat het meewerken aan een onderzoek in Israëls voordeel is. Maar die visie deel ik niet. Het instellen van een onderzoek levert Israël sowieso al schade op. Door ermee in te stemmen zal Israël in de toekomst regelmatig aan onderzoeken onderworpen blijven worden, terwijl in andere delen van de wereld onderzoeken uitblijven. Zijn er bijvoorbeeld al onderzoeken uitgevoerd naar de gewelddadigheden in de Arabische landen? Zal er ooit een VN-onderzoek komen tegen het oude Libische of Egyptische bewind? Ondertussen krijgt Israël een nog slechtere naam omdat het onderworpen wordt aan talloze onderzoeken. In maart 2012 berichtte de VN Mensenrechten Raad onderzoek te willen doen in de West Bank terwijl in Syrië een bloedige strijd gaande is. Opnieuw dus Israël onderzoeken en de aandacht afleiden van leed dat verderop geschiedt. De VN-onderzoeken zijn te vergelijken met de talloze VN-resoluties die tegen Israël zijn aangenomen. Dit is vele malen meer dan tegen dictatoriale landen. En iedereen verwijt Israël dat het VN-resoluties naast zich neerlegt…..

Advertenties

Komt er een groot conflict tussen Joden en christenen in Israël?

De laatste tijd komen er steeds meer berichten vanuit Israël waaruit blijkt dat het rommelt tussen Joden en christenen. Het betreft hier de aanspraak op het Graf van David door Joden en christenen en ook de toenemende bekeringsdrift van christenen onder Joden. Het lijkt erop dat het tweeduizend jaar oude conflict tussen Joden en christenen nog steeds niet voorbij is. Mogelijk zal de komende jaren duidelijk worden hoe dit conflict zich zal ontwikkelen. Daarbij speelt ook een rol de toenemende kritische houding van (het christelijk) Europa ten aanzien van Israël.

Joods-Katholiek conflict omtrent Graf van David

In 2014 en 2015 is er een conflict gaande tussen Joden en Katholieken omtrent het Graf van David in Jeruzalem. In het gebouw waar Koning David ligt begraven en waar Joden dagelijks komen om te bidden, ligt ook de kamer van het Laatste Avondmaal dat voor christenen erg belangrijk is. La Stampa Vatican Insider journalist Andrea Tornielli meldde in april 2014 dat er bijna een deal zou zijn tussen de Israëlische regering en het Vaticaan om het Graf van David in Katholieke handen te geven. Dit is echter nog steeds niet gebeurd. Joden verzetten zich hiertegen omdat zij het Katholieke geloof als afgodendienst beschouwen. Eenmaal in Katholieke handen kunnen Joden niet meer bij het Graf van David bidden.

De Zionsberg

Buiten de stadsmuren van de Oude Stad van Jeruzalem, ten zuiden van de Zionspoort, ligt de Zionsberg. Aanvankelijk werd met Zion het “bastion Zion” bedoeld. Dit was het fort van de Jebusieten. Later werd dit de “Davidsstad” genoemd. Zion was het geestelijk centrum van het Joodse volk. Op de heilige berg zou de Messias verschijnen. In de 4de eeuw kwam Zion echter aan de andere kant van de bergrug te liggen.

Voor christenen is de berg belangrijk omdat Jezus hier zijn laatste dagen doorbracht. Er wordt verondersteld dat hier het Laatste Avondmaal plaatsvond. In de eerste eeuw werd hier een kerk gebouwd. In 1342 bouwden de Franciscanen de kerk opnieuw.

Graf van Koning David

In de elfde eeuw raakten Joden ervan overtuigd dat Koning David hier begraven ligt. Ook moslims geloofden dit. Rabbijn Benjamin van Tudela ontdekte de tombe. Hij schrijft hierover: “Vandaag vijftien jaar geleden (omstreeks 1158) stortte een muur van de kerk, die op de Zionsberg stond, in. De patriarch zei tegen zijn ondergeschikten: “Neem de stenen van de heilige muren en daarmede zullen we dan weer de kerk opbouwen.” Dit geschiedde. Er werden arbeiders gehuurd. Deze lichtten een steeen op en legden de toegang bloot van een grafkelder. Eén van hen zei tegen zijn vriend: “Laat ons er binnengaan misschien vinden we geld.” Zij gingen de kelder binnen tot zij bij een groot paleis kwamen. Plotseling kwam een windvlaag door de muil van de kelder en die schreeuwde met een stem van een mens: “Gaat hier vandaan, want God wenst het geen mens te tonen.”

Het Graf van David bevindt zich op de begane grond. Daarnaast bevindt zich een gebedskamer. Er is ook een vestibule en een kleine kamer. Bij de ingang bevindt zich een trap naar de eerste verdieping waar het Cenakel (eetzaal) bevindt.

Het Cenakel

In de eetzaal (Cenakel) vierden Jezus en zijn discipelen de eerste avond van het Joodse Paasfeest. Dit is te lezen in Marcus 14:13-15. In dezelfde eetzaal vond zeven weken na het Paasfeest over de discipelen de uitstorting van de Heilige Geest plaats zoals staat beschreven in Handelingen 2:1-4.

Het conflict tussen Joden en Katholieken

Wie denkt dat in Israël alleen maar een conflict plaatsvindt tussen Joden en moslims heeft het mis. Het twee duizend jaar oude conflict tussen Joden en christenen is ook nog steeds gaande. Weliswaar is dat conflict minder heftig dan tussen Joden en moslims maar het is er wel degelijk. Het gaat hierbij niet om land maar wel om een heilige plek (Graf van David). Ook moeten Joden bekeringsactiviteiten vrezen.

Wat betreft het Graf van David moet gezegd worden dat de Israëlische regering beter geen deal kan sluiten met het Vaticaan. Israël is een Joods land en mag niet toegeven aan afgodendienst, zelfs niet onder het mom van vrijheid van religie. Dit staat ook duidelijk in de Tora te lezen. Christenen hebben bovendien genoeg plekken in Israël waar ze hun godsdienst kunnen belijden. Als Israël de Zionsberg aan christenen afstaat dan zijn de Joden twee bergen kwijt: de Zionsberg in handen van christenen en de Tempelberg in handen van moslims. Formeel behoren deze twee heilige bergen het Joodse volk toe.

De Israëlische regering moet het contact met het Vaticaan over het Graf van David aangrijpen om de Katholieke leiders te wijzen op de dwaalleer van het christendom met de drie-eenheid. Het is de taak van het Joodse volk om te getuige van de Ene God. Het is een zonde om een mens te aanbidden. Zodra het Vaticaan inziet dat de drie-eenheid niet de Eenheid van God betreft, is de hele discussie over het Graf van David zinloos. Er is dan geen enkele reden meer het Cenakel als een heilige plek te beschouwen en er te bidden tot Jezus.

Het aan de kaak stellen van misstanden

Bij het schrijven van artikelen kan de vraag naar voren komen wanneer sprake is van laster (‘lashon hara’ in het Hebreeuws). Laster is een zonde, maar er zijn gevallen wanneer het juist wel gedaan moet worden (in geval van misstanden). Rabbi Sprecher geeft hier vele voorbeelden van in onderstaande video: https://www.youtube.com/watch?v=MpLpSE2HKUY Ook in televisieprogramma’s als Kassa, Radar, Zembla en het Journaal worden misstanden gemeld. Er bestaat zelfs een klokkenluidersregeling.